Interview: De Ware Tijd zaterdag 23 april 2011
door Rosita Leeflang
Een vrolijke Surinaamse die zichzelf opfleurt met bloemen achter het rechteroor, en met een stapel boeken in de handen. Dat is de eerste indruk van Henna Spalburg (65), auteur van meer dan zestien boekwerken. Tussen de stapel boeken is er één die onmiddellijk opvalt. Herinneringen aan mijn Vaderland is het vierde deel uit een serie die in totaal 1916 bladzijden bevat. Wie in het boek bladert, valt al gelijk de vele foto’s op. Historische foto’s, maar ook recente. “Ik hou van foto’s. Vele foto's, in vooral deel IV, heb ik dan ook zelf gemaakt.” Herinneringen aan mijn Vaderland kwam uit in 2010 [althans deel 4, het 1e deel verscheen in 2004 - red. CU]. Haar meest recente boek kwam dit jaar uit: Een Retour Paramaribo . Dit boek is het eerste verhaal uit de eerder uitgegeven trilogie vol reisverhalen met dezelfde titel.
Spalburg lacht hartelijk wanneer ze begint te vertellen over hoe ze zo van schrijven is gaan houden. Met haar achtergrond als directie-secretaresse heeft zij zowel in Suriname als Nederland gewerkt. Als meisje van zestien vertrok zij voor het eerst naar Nederland om er studeren. Na acht jaar kwam ze terug en werkte gedurende tien jaar als secretaresse voor de directeur van Onderwijs, om in 1979 naar Nederland terug te keren met haar kinderen. “Er zijn geen toevalligheden. Als je voor iets bestemd bent, gaat het je overkomen”, meent de auteur. Op een dag kreeg zij van haar moeder een cassetteband met een interview waar haar moeder ook bij aanwezig was geweest.
Dat gesprek ging tussen verschillende ouderen die zaten te vertellen over vroeger. “Ik vond het zo geweldig dat ik het interview tot de komma heb uitgewerkt en het toen heb onderverdeeld in hoofdstukken. Ik kwam tot de ontdekking dat er veel straatfiguren waren die niet bekend zijn bij de jongeren, maar waarover de oudjes honderduit aan het vertellen waren. Zij spraken over hun jonge jaren met zaken als blockmouth (een zeepsoort [dit is incorrect, het is een soort hard koekje van bloem, bruine suiker, eieren, soms kokos, gist, etc. - red. CU]) en lik’tongo (snoep).” Spalburg plaatste alle onderwerpen in hoofdstukken en zonder dat zij het wist kwam haar eerste pennenvrucht tot stand. “Ik vond het leuk en ging op zoek naar nog meer informatie. Dat was elf jaar geleden.” En daarmee was Herinneringen aan mijn Vaderland geboren. Er was echter zoveel informatie dat zij van het allereerste manuscript twee delen maakte. Inmiddels bestaat de hele serie uit vier delen.
De belangstelling voor de boeken bleek enorm groot, want Spalburg moest steeds laten herdrukken. “Mijn hobby werd een succes. De kick voor mij is om mensen dingen te ontlokken en deze op papier te zetten. Wat in deze boeken staat, is nergens anders te lezen, want ze zijn zo uit het leven van mensen gegrepen.” De serie geeft een overzicht van het van sociaal-culturele leven in Suriname vanaf 1900. Met trots zegt Spalburg dat al haar werken in eigen beheer worden uitgegeven. “Zowel de lay-out als de inhoud komt van mijn hand. M.a.w. van kaft tot kaft verzorg ikin mijn eentje.”
Ook haar overige werken worden gevoed door levensverhalen van mensen. Zoals Een Retour Paramaribo zit vol eigen verhalen en ervaringen die zij heeft meegemaakt tijdens haar vele reizen naar Suriname en omgekeerd. Andere pennenvruchten van Spalburg zijn: Die Andere Mman, Die Andere Vrouw, Virginia, De Droom, Abigails Kracht en nog veel meer. “ Alle boeken zorgen voor herkenning. Iedereen herkent bij het lezen wel iets van zichzelf ”, meent ze.
Nu is zij voor twee maanden met vakantie in haar geboorteland.
Spalburg is lid van de Schrijversgroep ‘77, maar zegt dat er nog geen voorbereidingen zijn getroffen om een presentatie te verzorgen over haar jongste boekwerken.
Het lezerspubliek, en vooral dat deel dat interesse heeft in de geschiedenis van Suriname, zal zeker aan zijn trekken komen bij een eventuele presentatie. Want naast feiten gebruikt Spalburg ook humor om haar verhaal over te brengen. Wie de boeken van Spalburg wil betrekken, zal dat via haar website www.suriparbo1900.nl moeten doen, omdat de boeken niet in de boekhandel te krijgen zijn.
[uit de Ware Tijd, 20/04/2011]
Mijn aanwezigheid tijdens mijn laatste vakantie in Su is niet ongemerkt gebleven. Ik werd al snel uitgenodigd voor een interview door de heer Henk van Vliet, presentator van "In the Spotlight". Dit is een goed bekeken televisieprogramma. Het resultaat van dit gesprek was dat ik al snel voor andere t.v.programma's, die die alles met de actualiteit te maken hebben, werd uitgenodigd.
Zo was ik ook te gast in het praatprogramma: 'Monday Live' en 'Panorama'.
Een mooi geschreven krantenartikel verscheen in De Ware Tijd van woensdag 20 april (zie boven). Ik werd door de radiopresentratrice van het programma 'Niet zomaar een gesprek' mevrouw Willy Alberga uitgenodigd voor een radio-interview. Dit interessante gesprek werd door radio Apintie uitgezonden en door velen meerdere malen beluisterd. Via internet was het op zondag 22 mei 2011 te horen.
Ik werd overladen met bestellingen hetgeen aangeeft dat men geinteresseerd is in mijn pennenvruchten, vooral de boeken waarin het Surinaams cultureel-historisch gebeuren van vroeger - nostalgie - wordt beschreven. De onderkant van de dozen is bijna zichtbaar en naar het zich laat aanzien zal de aller-aller-allerlaatste herdruk van m.n. de delen II en IV uit de vierdelige serie: Herinneringen aan mijn Vaderland niet lang op zich laten wachten. Ik heb nog een tiental personen nodig die zich op de wachtlijst willen laten plaatsen.
Stuur mij een mail en ik noteer u voor het boek van uw keuze. Hoe meer belangstellenden er zijn, hoe groter de oplage kan zijn, wat resulteert in een redelijke boekprijs.
No draai-draai
tek' a rai
en laat u op de wachtlijst plaatsen.
Ook de andere boeken uit mijn oeuvre delen in de belangstelling en worden goed gekocht.
Nog altijd geen keuze gemaakt? Doe het zo spoedig mogelijk nu sommige boeken nog bestel- en leverbaar zijn.
EEN RETOUR PARAMARIBO
Enkele passages uit dit boek:
“Hallo Gerda, how’s life? Meisje, ik heb je een hele tijd niet gezien. Waar hang je uit?” vraagt Carmen wanneer ze haar vriendin na maanden weer een keertje tegenkomt op de drukke Albert Cuypmarkt in Amsterdam. “Alleen hier kunnen wij elkaar ontmoeten”.
“Mi gudu, ik had het een beetje druk. Ik ben van plan om voor zes maanden naar Suriname te gaan,” is het antwoord waarmee Gerda haar vriendin verrast.
“San’ nen! (zo! zo!),” roept Carmen in opperste verbazing. “Zomaar?? Wat ga je daar zo lang zoeken? Vertel meisje! Je hebt me nieuwsgierig gemaakt.”
De twee vriendinnen zijn zo blij elkaar te ontmoeten, dat ze midden op de weg zijn blijven staan en niet eens in de gaten hebben dat ze andere marktbezoekers hinderen totdat Carmen opeens de wieltjes van een babywagen tegen haar been voelt.
“Kom, laten we aan de kant gaan staan. Ik word niet goed van al die babywagens op de markt,” is de mening van Carmen. Ze lopen een stukje verder en babbelen over koetjes en kalfjes en de nieuwsgierigheid van Carmen groeit met de minuut, maar ze begrijpt ook dat het niet prettig praat op een overvolle markt.
***
Rinia overhandigt iedereen een A4’tje met daarop de hele begroting van de reis. De berekeningen heeft zij zelf gemaakt en bij een plaatselijke supermarkt wat kopietjes gemaakt. Efficiënt is onze Rinia wel. Iedereen bekijkt de begroting zorgvuldig, terwijl in ieders hoofd de knop van de rekenmachine wordt aangezet. Er wordt in totale stilte gerekend. Rinia laat de rekenmachines rustig hun werk doen en staat op om een vers kopje koffie te zetten. Wanneer zij het kopje naast hen neerzet, kijken ze even op, zeggen ‘dank je’ en gaan door met het zorgvuldig doornemen van de kopie. Dan barsten ze los!
“Zo, zo,” zegt Karel, “dat is niet mis.”
Annelies en Jan sluiten zich bij hem aan. Zij hadden niet gedacht dat het zo een dure reis zou worden. Eenstemmig komen zij tot de conclusie dat het er voor dit jaar niet inzit. Het is te kort dag en zo veel geld kunnen zij in een paar maanden niet bij elkaar krijgen.
Een schrale troost voor Rinia wanneer Annelies stelt:
“Laten wij dan volgend jaar gaan. Wij zullen flink sparen, nemen een bijbaantje als het moet en gaan volgend jaar naar… SURINAME!”
Iedereen kan zich daarin vinden. Die Annelies! Een prachtig idee. Een vooruitzicht waarnaar iedereen uitkijkt. De deal wordt bezegeld met een toast. Na nog een uurtje te hebben nagepraat, gaan de vrienden uit elkaar. Het is zaak om zo snel mogelijk een bijbaantje te vinden en het zoeken daarnaar neemt meteen een aanvang.
 | 
